Czy diamenty laboratoryjne są w 100% zbudowane z krystalicznego węgla?

Z chemicznego i fizycznego punktu widzenia, kamienie z laboratorium to po prostu prawdziwe diamenty. Ich sieć krystaliczna opiera się na atomach węgla połączonych niezwykle silnymi wiązaniami kowalencyjnymi w układzie regularnym. Zapewnia to identyczną twardość wynoszącą 10 w skali Mohsa oraz dokładnie taki sam współczynnik załamania światła jak w przypadku minerałów wydobywanych metodą tradycyjną.

Klienci naszej pracowni często wychodzą z założenia, że środowisko kontrolowane daje produkt w stu procentach sterylny i chemicznie jednorodny. Rzeczywistość gemmologiczna i fizyka ciał stałych są znacznie bardziej złożone. Wybierając pierścionek zaręczynowy, warto zrozumieć, że otoczenie jego powstawania zawsze odciska piętno na materiale.

Kamienie hodowane metodą HPHT (High Pressure High Temperature) rosną w roztopionym roztworze metali, pełniącym funkcję rozpuszczalnika węglowego. Branża najczęściej wykorzystuje żelazo, nikiel czy kobalt. Bezpośrednim skutkiem ubocznym tego zjawiska są specyficzne, metaliczne inkluzje (wrostki).

Niejednokrotnie zdarza się, że gorszej jakości okazy hodowane tą techniką reagują wręcz na pole magnetyczne, co stanowi twardy dowód na obecność obcych pierwiastków w strukturze. Inaczej sytuacja przedstawia się przy zastosowaniu metody CVD (Chemical Vapor Deposition). Tutaj warstwy węgla osadzają się z plazmy gazowej w komorze próżniowej.

Analiza spektroskopowa tych klejnotów regularnie ujawnia śladowe domieszki krzemu, a w samej siatce często uwięzione zostają atomy wodoru. Dla doświadczonego gemmologa to nie wada obniżająca wartość kruszcu, ale jednoznaczna sygnatura potwierdzająca technologiczne korzenie kryształu. Natura również nie produkuje absolutnie czystych brylantów – w kopalniach powszechnie spotykamy zanieczyszczenia azotem lub borem, które nadają surowcowi określone zabarwienie.

W Biżuterii Pola rygorystycznie podchodzimy do kwestii transparentności materiałowej. Selekcjonując kamienie do oprawy w nasze autorskie, rodowane pierścionki srebrne, dopuszczamy wyłącznie okazy o najwyższej klarowności, gdzie wszelkie strukturalne niuanse pozostają całkowicie niedostrzegalne pod standardowym dziesięciokrotnym powiększeniem lupy aplanatycznej. Każdy sprzedawany przez nas egzemplarz zabezpieczamy rzetelnym certyfikatem (np.

GRA), szczegółowo mapującym jego parametry. To gwarantuje pewną i mądrą inwestycję, chroniąc klienta przed zakupem niskiej klasy syntetyków dostępnych w masowym obiegu. Proces wysokociśnieniowy (HPHT) pozostawia w sieci węgla drobiny metalicznego topnika.

Metoda gazowa (CVD) trwale wiąże z węglem śladowe ilości wodoru i krzemu. Obecność inkluzji weryfikuje naturalny proces formowania się kryształu – materiał nigdy nie jest chemicznie jednolity. Specjalistyczny certyfikat gemmologiczny stanowi dokumentację wszystkich mikrostrukturalnych cech kamienia.